Dames KOSC Wijgmaal - van P3 naar P1

De Dames van Wijgmaal – Het verhaal (2015-2020)

Akte 1 – Een belovende start

In het seizoen 2015/2016 pakt Olympia Wijgmaal uit met een unicum in de clubgeschiedenis: voor de eerste keer wordt een damesploeg ingeschreven in de seniorencompetitie van de KBVB, vanzelfsprekend gestart in de laagste reeks, met name derde provinciale.

Deze damesploeg is uniek in haar soort: op dat moment bestaat de speelsterskern voor 80% uit speelsters die doorgegroeid zijn vanuit de eigen jeugdopleiding! Het is namelijk zo dat de voltallige U16-lichting van het seizoen daarvoor volledig wordt doorgeschoven naar de nieuwe eerste ploeg. Dit is een eerste resultaat van het opstarten van meisjesvoetbal in Wijgmaal zo’n vier jaar eerder.

Het doorgroeien van de jeugdploeg heeft als gevolg dat de gemiddelde leeftijd van de groep 16 à 17 jaar is. Hierdoor is het een serieuze uitdaging om het elk weekend op te nemen tegen volwassen en meer ervaren dames.

Als trainer wordt Luc Van den Eynde aangesteld. Er wordt afgesproken met het clubbestuur om het eerste seizoen te gebruiken als een leer- en instapjaar dat vooral gebruikt zal worden om de technische en tactische voetbalkwaliteiten van de speelsters verder te ontwikkelen.

In het begin van de competitie is het duidelijk dat er talent aanwezig is bij deze jonge groep, maar ook dat er flink gebouwd moet worden om tot een volwaardige eerste ploeg te komen.
Er wordt onmiddellijk geprobeerd om aanvallend combinatievoetbal te spelen, maar van de eerste 4 competitiematchen worden er 3 verloren tegen meer ervaren ploegen.

Bij het afsluiten van de heenronde eindigt Wijgmaal op een gedeelde 3de plaats. Tijdens de terugronde wordt er beter voetbal gebracht en verliest de ploeg slechts 2 matchen (tegen de 2 promoverende ploegen). Opmerkelijk is wel dat blauw/wit in geen enkele wedstrijd volledig wordt weggespeeld - de jonge garde weet telkens aardig stand te houden, wat het beste doet verhopen voor de toekomst.

In de eindklassering eindigt Wijgmaal afgezonderd op de 3de plaats met 37 punten (12 overwinningen, 5 nederlagen, 1 gelijkspel). Een onverhoopt en erg mooi resultaat voor deze pas opgestarte jonge ploeg.

Akte 2 – De blauwe machine

Het tweede seizoen (2016-2017) wordt met meer gezonde ambitie voorbereid en aangepakt. De harde kern van de ploeg blijft nog steeds de eigen jeugdspeelsters, maar deze wordt aangevuld met een viertal jonge kwaliteitsvolle nieuwkomers.

Trainer Luc krijgt de uitdaging om er een sterk geheel van te maken en de ploeg – aka “De Blue Flames”, ondertussen – een stap vooruit te laten zetten om niet meer als jeugdploeg aanzien te worden, maar als een volwaardige eerste ploeg te fungeren.

Tijdens de voorbereidingsmatchen valt het meteen op dat de gedrevenheid en vinnigheid van de speelsters met een ruk de hoogte ingaat wat de kwaliteit van de trainingen ten goede komt. Hierdoor maken alle speelsters individueel een nog grotere progressie dan het voorbije seizoen en komt de ploeg nog veel sterker voor de dag.

Een maand of negen later wordt er clubgeschiedenis geschreven: de jonge Wijgmaalse ploeg wordt überhaupt kampioen – al was VK Holsbeek een zeer moeilijke tegenstrever – en promoveert naar tweede provinciale met indrukkende cijfers (met o.a. het maximum van de punten en de beste verdediging van Vlaanderen met maar 3 goals tegen).

Wijgmaal staat sindsdien op de kaart wat het provinciale damesvoetbal betreft.

Akte 3 – Het jaar om (nooit) te vergeten

Bij de start van het seizoen 2017-2018 is 90% van de kern gebleven.

De ploeg speelt zonder twijfel het beste voetbal van de reeks en de ambitie is terecht. Aan de winterstop staat blauw/wit logisch op kop in de stand.

De tweede plaats op het einde van het seizoen op twee punten van Tielt-Winge is onterecht, maar vooral van geen belang: trainer Luc Van den Eynde is tussen Kerstmis en Nieuwjaar onverwacht overleden.

Akte 4 – Niets aan te doen

Trainer Maarten Laevers brengt nieuwe ideëen.

Gans de kern is gebleven ondanks een paar mooie aanbiedingen voor sommige speelsters. U16ers worden – als traditie – naar de kern doorgeschoven, een kern die ook versterkt wordt dankzij een paar intelligente transfers. Meer niet. Mooi.

Met 18 jaar als gemiddelde leeftijd en een jonge coach met een mooie visie, start Wijgmaal opnieuw met amibitie aan het nieuwe seizoen.

De 4/4/2 “smalle ruit” wordt beter en beter toegepast, met vliegende “backs” en infiltrerende middenvelders. Het werkt.

Helaas kan geen ploeg vechten tegen de sterke B-ploeg van traditieclub Eva’s Tienen en de Wijgmaalse ploeg eindigt op het einde van dat seizoen 2018-2019 logisch – opnieuw – op de 2de plaats in de eindstand, wel op ruime afstand van Tienen. Dit blijft op zich een fantastisch resultaat.

Akte 5 – De onverwachte verrassing

Met het vertrek van een paar sterkhouders moeten de gebroeders Laevers bij aanvang van het seizoen 2019-2020 hun mouwen oprollen: het systeem verder ontwikkelen en o.a. het aanvallende compartiment herbouwen.

Opnieuw worden jonge meisjes uit de U16 doorgeschoven en een talent van 14 jaar tekent voor Wijgmaal. Traditie blijft traditie.

Gebaseerd op hun “zware” recrutering wordt FC Tildonk favoriet voor de titel.

Een opmerkelijk nieuws komt met het inschrijven van een tweede Wijgmaalse ploeg in derde provinciale om de kans te geven aan iedereen die uit de jeugd komt om op te treden in een seniorenploeg. Een extra en mooie uitdaging dus voor Maarten en co.

De buren van Tildonk en Herent promoveren terecht en verdiend op het einde van een – door de coronaviruscrisis – ingekort seizoen naar eerste provinciale.

De A-ploeg eindigt op een terechte derde plaats, en de B-ploeg heeft enorm veel wil getoond naar haar zware opdracht toe.

Terwijl plannen worden gebouwd in verband met een zeer duidelijke titelambitie naar het nieuwe seizoen toe in tweede provinciale voor de A-ploeg, worden de Blue Flames en hun staff op een woensdagavond van juni aangenaam verrast door de beslissing van de KBVB/VFV om extra ploegen naar eerste proviciale te sturen. Waarvan Wijgmaal. Onverhoopt. En beschouwd als een mooie beloning. Opnieuw mooie challenges tegemoet...
 

 

Deze dames hebben dit avontuur meegemaakt, in alfabetische volgorde:

Moon AMERY (2002) (U16 en 2018-)
Nina APPELS (2002) (U16 en 2018-)
Merel BOLLEN (1998) (U16 en 2015-2016)
Lien BORGIONS (2004) (2019-)
Emma BRUGGEMAN (2002) (U16 en 2018-)
Jill BRUNINX (2003) (2019-)
Nora COCKX (1999) (U16 en 2015-)
Nariman “Nari” DARDOURI (1999) (U16 en 2015-)
Gitte DE LANGHE (1999) (U16 en 2015-)
Aulikki DE SMEDT (2001) (U16 en 2017-)
Kirsten DE SMEDT (1998) (U16 en 2015-2019)
Fiona “Fi” DEHON (2000) (2016-2019)
Pauline “Polle” DELANG (1999) (U16 en 2015-2019)
Marieke DRUMONT (1994) (2016-2019)
Jasmien ENIS (1994) (2016-2018)
Yoni EVERAERTS (1990) (2015-)
Ayko GHOOS (2002) (U16 en 2018-)
Yolinde HAESENDONCK (2001) (U16 en 2017-)
Amber JANSSEN (1999) (U16 en 2015-2016)
Aster JANSSEN (1999) (2015-2016)
Jolien JANSSENS (1991) (2015-)
Ana-Ruth “Ana” KEMPENAARS (2000) (U16 en 2015-)
Lieve LAMBERTS (1979) (2015-2017)
Pascaline Marie “Pasca” MAHOLO (1991) (2016-2018)
Lies MATTHYS (1999) (U16 en 2015-2018)
Skyler NORGA (2000) (2016-2018)
Marlies NELISSEN (2009) (U16 en 2018-)
Charlotte PEETERS (2001) (U16 en 2017-2019)
Kaat PHILIPS (2000) (U16 en 2018-)
Soetkin “Soet” REMEN (1998) (2016-2018, 2019-2020)
Emma RENGLE (1999) (2015-2017)
Flore SIMAR (2001) (2017-)
Ann Marie SIMONET (2003) (U16 en 2019-)
Patricia VAN DE WALLE (1977) (2015-2017)
Bauke VANSTEENKISTE (1999) (U16 en 2015-2018)
Lori VERBESSELT (1999) (U16 en 2015-)
Sarah VLUYMANS (1999) (U16 en 2015-2017)
Louise VOS (1999) (U16 en 2015-)
Aura WAUTERS (1998) (2016-)
Mies WIJNS (1999) (2017-)
Plien WIJNS (2001) (2017-2020)